เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 115 ปลาเฉียวมังกร!
สันดอนกุยซวีเงียบสงบกว่าที่หลินเป่ยคิดเอาไว้
เรือแล่นเข้าสู่น่านน้ำรอบนอกของสันดอน ผืนทะเลสีน้ำเงินเข้มราวกับถูกใครบางคนเจือจางลงจากก้นทะเล มันค่อย ๆ จางลงเรื่อย ๆ จางจนกลายเป็นสีคราม จางจนกลายเป็นสีขาว และท้ายที่สุดก็แทบจะโปร่งใส
ก้อนกรวดทราย สาหร่ายทะเล และฝูงปลาเบ็ดเตล็ดใต้ท้องเรือสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน
“ทำไมน้ำถึงได้ใสขนาดนี้” ซูหว่านชิงเกาะกราบเรือ ตาค้างไปแล้ว
หลินเยียนยืนอยู่ข้างเธอ พลางทอดสายตามองลงไปใต้น้ำ “ใต้สันดอนกุยซวีคือผืนทรายปะการังสีขาวทั้งหมด ทรายสะท้อนแสง แถมน้ำยังตื้น จึงดูโปร่งใส แต่สถานที่แห่งนี้ ยิ่งน้ำตื้นก็ยิ่งอันตราย”
“อันตรายเหรอ” ซูหว่านชิงไม่เข้าใจ
“เธอดูข้างหน้าสิ” หลินเยียนยกมือขึ้นชี้
เบื้องหน้าหัวเรือ ใต้ผิวน้ำมองเห็นร่องลึกสีเข้มเป็นสายได้อย่างเลือนราง ราวกับมีคนใช้ดาบกรีดเป็นรอยแยกไว้ที่ก้นทะเล
ร่องลึกเหล่านั้นลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ยามน้ำทะเลไหลไปถึงตรงนั้น สีก็พลันมืดลงทันที