เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 114 มิตรหรือศัตรู?
หลังจากเรือชิงเหยาแล่นเข้าสู่อ่าวอสูรทะเล ผิวน้ำทะเลก็สงบเงียบอย่างผิดปกติ
สัตว์ทะเลหลายสิบตัวที่ขวางเส้นทางน้ำระเกะระกะเมื่อครู่ ยามนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา
เสียงคำรามมังกรที่ยังไร้เดียงสาของหลงหยวน ราวกับสูบเอากลิ่นอายดุร้ายทั่วทั้งอ่าวอสูรทะเลออกไปจนหมด
ผิวน้ำทะเลมีเพียงระลอกคลื่นที่เกิดจากเรือชิงเหยาแหวกผ่าน กระเพื่อมออกไปเป็นวง ๆ
หลินเป่ยชะลอความเร็วเรือลงเหลือหกส่วน เขาพิงอยู่ข้างแท่นหางเสือ ล้วงเนื้อแห้งชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ บิเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วป้อนให้หลงหยวน
“หลงหยวนเก่งจริง ๆ เลย แป๊บเดียวก็ทำให้ตกใจหนีไปหมดแล้ว พลังกดข่มนี้สุดยอดเกินไปแล้ว!” ซูหว่านชิงนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ มองดูหลงหยวนกินทีละชิ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างยิ่ง
หลินเป่ยพูดว่า “สายพันธุ์มังกรกดข่มสัตว์ทะเลโดยกำเนิดอยู่แล้ว ถึงหลงหยวนจะยังเล็ก แต่สายเลือดก็ตั้งเด่นอยู่ตรงนั้น สัญชาตญาณของสัตว์ทะเลแม่นยำกว่าคน พวกมันรู้ว่าไม่ควรไปแตะต้อง”
“เช่นนั้นหากต่อไปมันโตขึ้น จะสามารถออกคำสั่งสัตว์ทะเลได้ไหม” ดวงตาของซูหว่านชิงเป็นประกาย
“ไม่รู้สิ” หลินเป่ยพูด “ไว้มันโตแล้วค่อยว่ากัน”