เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 113 เสียงคำรามมังกรกึกก้อง!
เรือชิงเหยาพุ่งดิ่งเข้าไปในทะเลเสียงคำราม
ผิวน้ำทะเลเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา
ลมพัดกระหน่ำมาจากรอบทิศทาง ไร้ทิศทางลมที่แน่นอน ประเดี๋ยวพัดขวาง ประเดี๋ยวก็กดลงมาจากเบื้องบน
ยอดคลื่นถูกลมปั่นป่วนม้วนซัดจนทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ตัวเรือชิงเหยาโยกคลอนขึ้นลงท่ามกลางร่องคลื่น ประหนึ่งถูกหัตถ์ที่มองไม่เห็นกระชากไปมา
หลินเป่ยคุมพวงมาลัยหางเสือให้นิ่งขึ้น พร้อมเร่งพลังงานแกนเรือขึ้นเป็นแปดส่วน
หลินเยียนคอยรายงานทิศทางลมอยู่ข้าง ๆ หานโย่วเหนียงปรับองศาใบเรือตลอดเวลา ซูหว่านชิงกอดหลงหยวนหดตัวอยู่ที่หน้าประตูห้องใต้ท้องเรือ ใบหน้าของเธอซีดขาวไร้สีเลือด
“อีกไกลไหมกว่าจะพ้นทะเลเสียงคำราม” หลินเป่ยตะโกน
“เพิ่งเข้ามาได้ครึ่งทาง ข้างหน้ากำแพงวายุยิ่งแน่นกว่านี้อีก” หลินเยียนจับจ้องแผนที่สมุทร น้ำเสียงของเธอถูกลมพัดฉีกจนขาดเป็นห้วง ๆ
ในจังหวะนั้นเอง ทางด้านหลังค่อนไปทางกราบเรือ เงาดำสายหนึ่งก็โผล่ทะลุเกลียวคลื่นออกมา