เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 103 ข้าก็ไม่รอใครเช่นกัน
ท่านย่าซือถูให้เวลาตระกูลเหวินหยางรับรู้ข่าว ก่อนจะถอนม่านอาคมที่ขวางผู้ศักดิ์สิทธิ์ฉางเกิ่นออกตามกำหนด บัดนี้ผู้ศักดิ์สิทธิ์ฉางเกิ่นมาทวงคนด้วยตนเอง พวกเขาจึงต้องให้คำชี้แจง
ประมุขใหญ่ตระกูลเหวินหยางยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ขณะกำลังเริงสำราญกับหญิงงามในห้อง จู่ ๆ จิตสำนึกที่บุกรุกเข้ามาในห้วงความคิดก็ทำให้เขาสะดุ้ง จึงพลิกตัวลงจากเตียงแล้วสวมเสื้อผ้า
หญิงงามหดตัวอยู่ตรงมุมเตียง เอ่ยอย่างหวาดหวั่นว่า “ประมุขใหญ่ จะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่หรือไม่”
“จะเกิดเรื่องอะไรได้ คงไม่ใช่จะให้ข้าส่งเจ้าออกไปหรอก” ประมุขใหญ่เหลือบมองนางอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนตบหลังนางเบา ๆ ปลอบว่าไม่ต้องกังวล แต่พอหันหลัง สีหน้าก็พลันเคร่งขรึม
เขาเพิ่งก้าวออกจากประตู ก็มีคนตามมาอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง แล้วรายงานเรื่องให้ฟัง
เมื่อรู้ว่าเหวินหยางฮุยคิดสังหารเหมยเหลียงอวี้ ทั้งยังนำลูกเต๋ากลเก้าลูกไปขังคนไว้บนเกาะกลไกซ้อนชั้นขั้นสอง ประมุขใหญ่ตระกูลเหวินหยางก็ยกมือกุมหน้าผากอย่างอดไม่ได้
“เขาใช้ศรชาดอีกาทองหรือ?” ประมุขใหญ่ถาม
ผู้ใต้บังคับบัญชาตอบว่า “ใช้ขอรับ”
ประมุขใหญ่สบถด่า เร่งฝีเท้าขึ้น แววตาเจือความร้อนรนและโกรธเกรี้ยว ไอ้หนูผู้นี้จงภาวนาให้เหมยเหลียงอวี้ยังไม่ตายเสียเถิด มิฉะนั้นวันนี้ก็ไม่มีใครคุ้มกะลาหัวมันได้