เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102 มีเพียงบุตรคนนี้
น้อยครั้งนักที่อวี้ซุ่ยจะเปิดใจพูดกับเขา เหมยเหลียงอวี้เองก็สะเทือนใจอยู่ไม่น้อย ความรู้สึกปวดร้าวปนเปลี่ยวเหงาในอกไต่ขึ้นถึงจุดสูงสุดเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของนางที่ว่า “หากข้าชอบเจ้า” ชวนให้หัวใจหวั่นไหวอย่างยิ่ง
เหมยเหลียงอวี้ไม่ปฏิเสธว่าตนชอบอวี้ซุ่ยอยู่บ้าง
บางทีวันหน้าอาจชอบนางมากยิ่งขึ้น
เมื่อนึกถึงคำว่า “หาก” ที่อวี้ซุ่ยพูดเมื่อครู่ ก็หมายความว่าศิษย์น้องหญิงยังไม่ชอบเขา
เหมยเหลียงอวี้เดินหน้าต่อไป ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ปราณธาตุทั้งห้าที่เคลื่อนไหวรอบกายเหมยเหลียงอวี้ค่อย ๆ ลดน้อยลง เขาโอบอวี้ซุ่ยไว้ พลางถามเสียงเบาว่า “เลือดหยุดแล้วหรือ?”
อวี้ซุ่ยขานรับ “หยุดแล้ว”
“ยังเจ็บอยู่หรือไม่?” เหมยเหลียงอวี้ถามอีกครั้ง
อวี้ซุ่ยตอบตามตรงเช่นกัน “เจ็บ”