เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 104 ใครจะอยากได้
ตระกูลเหวินหยางบนระเบียงยาวไม่อยากให้คนอื่นมามุงดู จึงให้คนใช้วิชาควบคุมวายุพาเหวินหยางฮุยกลับไปยังเรือนเมฆา
ซือถูจิ่นปิดปากซือถูหลิงไว้ ไม่ให้นางเข้าไปทักทายเหมยเหลียงอวี้ แล้วพาคนจากไปอย่างเงียบเชียบ
เหวินหยางซิ่วเดินมาหยุดตรงหน้าเหมยเหลียงอวี้ ถอนหายใจแล้วชี้ไปทางหนึ่ง “ทางนั้นมีเรือรออยู่แล้ว เจ้ารีบกลับสำนักไปก่อน”
เหมยเหลียงอวี้ถามว่า “งานที่หอโบราณ เจ้าช่วยทำแทนข้าหรือ?”
เหวินหยางซิ่วกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เวลาเช่นนี้ใครยังจะให้เจ้าทำงานอีก? บทลงโทษของสำนักลบล้างไปหมดแล้ว รีบไปเสีย รีบไป” วิถีปราณของเขายังคงสงบ
คราวนี้เหมยเหลียงอวี้จึงพาอวี๋ซุ่ยจากไป
ระหว่างทางเหมยเหลียงอวี้ถามสือเยวี่ยเจินว่า การเดินทางมาครั้งนี้ทำให้นางพลาดเรื่องไปบำเพ็ญเพียรกับเจี่ยงซูหลานหรือไม่ สือเยวี่ยเจินส่ายหน้า “คราวนี้ท่านอาจารย์ให้ข้ามาเพราะอยากปรับความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับเฉียนอิง หากมีโอกาสได้ไป ข้าก็เห็นว่าเป็นเรื่องดี”
พูดจบ นางมองทั้งสองคน สีหน้าฉายแววกังวลอยู่บ้าง “แต่พวกเจ้าสองคน…”
“ดูศิษย์น้องหญิงก่อน ช่วยให้นางปรับชีพจรหัวใจให้มั่นคง” เหมยเหลียงอวี้กล่าว