เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 89 ปล่อยเขาไป~
บททดสอบฝึกตนสามพันทางแยกถูกเพลิงประหลาดเผาทำลายไปแล้ว อวี๋ซุ่ยเดินออกมาอย่างสบายอารมณ์ นับว่าผ่านบททดสอบแล้วเช่นกัน
นางจ้องเหมยเหลียงอวี้ตาไม่กะพริบ ทว่าสีหน้ากลับเผยความงุนงงอยู่หลายส่วน ราวกับยังจมอยู่ในภาพบททดสอบฝึกตนเมื่อครู่ อารมณ์ยังไม่ทันกลับคืนมาทั้งหมด
เดิมทีเหมยเหลียงอวี้คิดจะโต้เถียงอีกสักสองประโยค แต่พอเห็นนางนิ่งเงียบก็รู้สึกว่าไร้ความหมาย จะว่าอะไรนางไปทำไม นางจะรู้ได้อย่างไรว่าสามพันทางแยกน่ากลัวเพียงใด
นางคงนึกไม่ถึงแน่ว่าจะทำให้เพลิงประหลาดปะทะกับพลังมังกรโบราณ จนถึงกับดึงดูดผู้ศักดิ์สิทธิ์สองคนมา
เรื่องที่เห็นชัดอยู่แล้วเหล่านี้ แท้จริงไม่จำเป็นต้องพูดจู้จี้กับอวี๋ซุ่ยอีก
เหมยเหลียงอวี้ข่มอารมณ์ไว้ กล่าวเสียงเย็นเพียงว่า “คราวหน้าเปลี่ยนชื่อเสีย”
อวี๋ซุ่ยพยักหน้า สายตาเลยผ่านเขาไปมองทะเลเบื้องหลัง ก่อนย่อตัวลงตรงนั้น วางมือทั้งสองข้างงอเข่า ชายกระโปรงสีฟ้างดงามเช่นเดียวกับสีของมหาสมุทรลากพื้น ปัดผ่านผืนทรายนุ่มเบา ๆ
“ศิษย์พี่ ข้าอยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียวสักพัก” นางเหม่อมองทะเลพลางเอ่ย
เหมยเหลียงอวี้ทำหน้าเฉยชา “ที่นี่มีอยู่แค่นี้ ข้าจะไปไหนได้ เจ้านับเสียว่าข้าไม่มีตัวตนก็แล้วกัน”