เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 88 ความลับที่ศิษย์พี่ล่วงรู้
เหมยเหลียงอวี้ไม่เอ่ยถึงเรื่องเมล็ดพฤกษาเทพอีก แล้วเดินหน้าต่อไป ยามค่ำคืนการเดินทางขึ้นเขายังมีอุปสรรคมากมาย การต่อสู้ที่สิ้นเปลืองพลังจิตเช่นนี้ ทำให้ไม่มีความจำเป็นต้องพูดถึงเรื่องนั้นอีก
พวกเขาต้องไปให้ถึงบริเวณครึ่งเขาก่อนฟ้าสาง
ยิ่งเดินขึ้นไป ปราณห้าธาตุก็ยิ่งสูญสลายรวดเร็วขึ้น
แม้อวี๋ซุ่ยจะมีเนตรกลไกเทพ แต่ตอนนี้ก็ใช้ตามใจไม่ได้ มีเพียงตอนทำลายวิชาลวงตาเท่านั้นที่แอบลองใช้ได้ ส่วนที่เหลือก็ต้องอาศัยแผนที่นำทาง และพยายามหลีกเลี่ยงการกระตุ้นค่ายกลอาคมตามธรรมชาติ
ทั้งสามมาถึงบริเวณใกล้ไหล่เขาในยามใกล้ฟ้าสาง ด้วยความเร็วเช่นนี้ คาดว่าคงต้องใช้เวลาอีกหนึ่งวันกว่าจะถึงยอดเขา
เมื่อแสงอรุณเริ่มส่องสลัว เซวียมู่สือกวาดตามองต้นไม้รอบด้านอย่างระมัดระวัง จึงกล้านั่งพิงต้นไม้พักสักครู่ เขานิ่งเงียบสัมผัสพลังของแก่นแสงในร่าง ซึ่งเหลืออยู่น้อยเต็มที
“วันนี้น่าจะมีคนมาจากเชิงเขา” เหมยเหลียงอวี้ยืนอยู่บนทางเล็ก ๆ กลางเนินเขา หันกลับไปมองด้านหลังแล้วครุ่นคิด “ตอนนี้ไม่มีคู่แข่งมาหาเรื่อง พวกนั้นก็ไล่ตามไม่ทันในเร็ว ๆ นี้ ในเมื่อทิ้งระยะห่างได้แล้วก็อย่าหยุด เดินทางต่อ”
อวี๋ซุ่ยมองไปทางเซวียมู่สือที่เพิ่งนั่งลง
เซวียมู่สือยอมรับชะตากรรม เช็ดหน้าแล้วลุกขึ้นเดินตาม