เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87 เจ้าจะเสียใจหรือไม่
เหมยเหลียงอวี้มองอวี๋สุ่ย ก่อนยันกายลุกขึ้นนั่งแล้วถามเสียงต่ำ “ทำอะไร?”
“ม่านอาคมเพิ่งแตก ศิษย์พี่ก็ถูกซัดกระเด็นจนหมดสติ” อวี๋สุ่ยมองตามท่วงท่าของเขา พลางอธิบายอย่างอดทน “ปราณธาตุทั้งห้าในหุบเขาเสียสมดุล เกิดลมกระโชก พัดกลีบดอกไม้มาเกาะเต็มเส้นผมท่าน”
คราวนี้เหมยเหลียงอวี้จึงค่อย ๆ คลายมือที่จับนางไว้ ดวงตาดำสนิทจับจ้องนางไม่กะพริบ
หุบเขาซึ่งก่อนหน้านี้ปราณธาตุทั้งห้าปั่นป่วน บัดนี้ค่อย ๆ สงบลงแล้ว ลำธารใสสะอาดเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้ที่ถูกลมคลั่งพัดมา กองสุมจนขวางทางน้ำ อีกทั้งยังมีหิ่งห้อยที่ตายแล้วตกอยู่บนพื้นไม่น้อย
ทั้งสองอยู่ริมลำธารใกล้เมล็ดพฤกษาเทพ ม่านอาคมหายไปแล้ว เซวียมู่สือกำลังสำรวจเส้นทางอยู่ข้างหน้า ครั้นรู้ว่าเหมยเหลียงอวี้ฟื้นแล้วจึงหันกลับมา
อวี๋สุ่ยถูกศิษย์พี่จ้องจนลังเล กำลังจะชักมือกลับ แต่กลับได้ยินเหมยเหลียงอวี้กล่าวว่า “เด็ดต่อเถิด”
มือที่ค้างอยู่กลางอากาศของนางจึงยื่นออกไปอีกครั้ง เด็ดกลีบดอกไม้ที่ติดอยู่บนเส้นผมเขาออกจนหมด
“ศิษย์พี่เห็นอะไรหรือ?” อวี๋สุ่ยถามเสียงเบา แววตาที่มองเขาเจือความอยากรู้อยากเห็นอยู่หลายส่วน
เหมยเหลียงอวี้เองก็ถามตนว่าเห็นอะไร