เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82 ศิษย์พี่ อย่ามองข้าสิ
82、
ศิษย์พี่ถึงกับมาหาข้าด้วยตัวเองจริง ๆ
อวี๋ซุ่ยเกือบหลุดหัวเราะ แต่พอเหมยเหลียงอวี้จ้องนางเขม็งก็ไม่กล้าหัวเราะ ได้แต่มองกลับอย่างหวาด ๆ “ข้าตกลงมาแล้วล้มไปทีหนึ่ง ยังดีที่มีแค่แผลถลอกเล็กน้อย เพราะฝนตก เลยแวะมาหลบอยู่ที่นี่ก่อน” นางยังพกรากตี้หวงดิบติดตัวมาด้วย
เหมยเหลียงอวี้ชักมือกลับแล้วลุกขึ้น มองลงมาจากที่สูงอย่างเหนือกว่า เมื่อเห็นว่านางไม่มีแผลใหม่จริง ๆ กลิ่นอายเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขาก็คลายลงไม่น้อย
อวี๋ซุ่ยเงยหน้ามองเขา ถามด้วยความห่วงใยว่า “แล้วศิษย์พี่เล่า บาดเจ็บหรือไม่ เหตุใดถึงตกลงมาเหมือนกัน”
ระหว่างร่วงลงมา มีช่วงหนึ่งที่ไม่อาจใช้ปราณห้าธาตุได้ เหมยเหลียงอวี้เองก็ไม่แน่ใจว่าศิษย์น้องหญิงผู้นี้ถูกคัดออกไปแล้ว หรือยังมีชีวิตอยู่
เมื่อนึกถึงความมุ่งมั่นของอวี๋ซุ่ยในการบำเพ็ญเพียร เขาก็คิดว่านางคงไม่มีทางทำลายหัวใจกลไกวิจิตรของตนเอง นางน่าจะยังมีโอกาส
โชคดีที่ท้ายที่สุดเขายังคงตามหานางพบ
เหมยเหลียงอวี้ส่งเสียงฮึเบา ๆ แล้วนั่งลงตรงที่เซวียมู่สือเคยนั่ง ตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “เจ้ายังไม่เป็นไร แล้วข้าจะเป็นอะไรได้”