เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 81 เห็นชัด ๆ ว่าเดินผิดทางไปแล้ว
แรกเริ่มนั้นอวี๋ซุ่ยคิดว่าผู้ทำลายล้างโลกทุกคนต้องทนทุกข์จากการถูกเพลิงประหลาดแผดเผา แต่สำหรับเซวียมู่สือแล้ว ความเจ็บปวดนี้เกิดขึ้นเพียงเป็นครั้งคราว
ตลอดสองปีมานี้ เซวียมู่สือไม่เคยถูกเพลิงประหลาดแผดเผา
อวี๋ซุ่ยเองก็ไม่ปฏิเสธว่า บางครั้งนางมีความคิดอยากละทิ้งทุกสิ่ง
มันยากเย็นเกินไปจริง ๆ
ทุกครั้งที่เป็นเช่นนั้น นางจะมองฝูงชนที่เดินขวักไขว่ไปมาบนถนนในนครหลวงจักรพรรดิชิงหยาง
นางเห็นคนแปลกหน้าส่งยิ้มอ่อนโยนให้ เห็นสามัญชนผู้ขยันขันแข็งใช้ชีวิตอย่างตั้งใจ เห็นเด็ก ๆ นัดพบเคียงคู่กัน หยอกเย้ากันอย่างไร้เดียงสา อีกทั้งยังเห็นภาพเงาของตนกับจงหลีเชวี่ยที่เคยวิ่งหนีผู้คุ้มกันอย่างทุลักทุเลไปตามตรอกซอกซอย ก่อนจะอดหัวเราะด้วยกันไม่ได้
อวี๋ซุ่ยจึงบอกตัวเองว่า อดทนอีกหน่อยเถิด
บางทีอาจมีหนทางก็ได้
หากไม่อาจตัดขาดจากเพลิงประหลาด เช่นนั้นก็อดทนไปชั่วชีวิต ซ่อนตัวไปชั่วชีวิต