เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 76 คนหนึ่งเมื่อสิบแปดปีก่อน อีกคนเมื่อห้าปีก่อน
เมื่อเห็นอวี๋เสียนก้มหน้าอยู่หลายครั้ง เช็ดอย่างไรก็ลำบาก เหมยเหลียงอวี้จึงลงมือเอง เขาจับชายแขนเสื้อเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้านางอย่างแผ่วเบา
เขากล่าวไปพร้อมกันว่า “เมื่อไม่กี่เดือนก่อน ตอนอยู่เมืองชั้นนอก เจ้าเกือบตายยังไม่ร้องไห้ขนาดนี้”
น้ำเสียงของเขาฟังดูเรื่อยเปื่อย จับความหมายใดไม่ได้
ทว่าในใจอวี๋เสียนกลับสั่นไหววูบหนึ่ง
ที่เหมยเหลียงอวี้พูดเช่นนี้ไม่มีเจตนาอื่นจริง ๆ เขายังคงคิดว่าจะปลอบนางให้หายเศร้าอย่างไร เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากความเจ็บปวดที่เพลิงอัสนีแผดเผา
อวี๋เสียนก้มหน้า เอ่ยด้วยวิถีเสียงที่ติดขึ้นจมูกเล็กน้อยว่า “เพราะตอนอยู่เมืองชั้นนอก ไม่มีใครมาช่วยข้า”
เสียงของนางสั่นเครือ ปลายนิ้วอุ่นของเหมยเหลียงอวี้ไล้ผ่านน้ำตาตรงหางตา แล้วซับหยดน้ำบนผิวของนางเบา ๆ
ก่อนหน้านี้อวี๋เสียนหลบซ่อนอยู่ในถ้ำหิน ล้มลุกคลุกคลานจนผิวขาวนวลบอบบางมีรอยแดงถลอกไม่น้อย ทั้งยังเปรอะเปื้อนอยู่บ้าง
เหมยเหลียงอวี้อาศัยน้ำตาที่ติดปลายนิ้วเช็ดฝุ่นบนใบหน้านางออก