เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 75 เผาเสีย
เรือกระดาษสีดำจอดอยู่ตรงปากถ้ำ หุ่นกระดาษทยอยลงจากเรือ แปรสภาพเป็นหุ่นเชิดค่ายกลศึกกรูกันเข้าไปในถ้ำ
อวี๋เสียนคุกเข่าลงกับพื้นเพราะความเจ็บปวด เซวียมู่สือสัมผัสร่วมแห่งความตายของผู้ทำลายล้างโลกเป็นครั้งแรก ทั้งยังถูกหุ่นเชิดค่ายกลศึกฟันเข้าให้หนึ่งดาบ ร่างที่มุ่งหน้าไปข้างหน้าจึงเซถลา
ทั้งสองคนไม่มีใครส่งเสียง
เพราะในห้วงสำนึกของพวกเขา เด็กหนุ่มที่อยู่ห่างไกลในแคว้นตันกำลังกรีดร้องอย่างเสียสติว่า “เหตุใดต้องทำกับข้าเช่นนี้!”
“เพราะเหตุใด!”
“ข้าทำผิดตรงไหนกัน ข้าทำตามที่พวกเจ้าบอกทุกอย่างแล้ว! ข้าพูดทุกสิ่งที่รู้ไปหมดแล้ว ยังต้องการให้ข้าทำอะไรอีก!?”
ท่ามกลางเสียงตะโกนอย่างเสียสติของเขา เสียงที่แยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิงถามว่า “เจ้าพูดอะไรไปบ้าง?”
“เหตุใดมีเพียงข้าคนเดียวที่ต้องทนทุกข์เช่นนี้? เหตุใดมีเพียงข้าคนเดียว? นี่ไม่ยุติธรรม เหตุใดมีเพียงข้า!” เด็กหนุ่มอายุเพียงสิบเก้าปี ครึ่งชีวิตแรกไร้กังวล ส่วนครึ่งหลังมืดมนแสนสาหัส เขาทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ เสียงคำรามอย่างเสียสติบิดเบี้ยวชวนขนลุก “ข้าพูดทุกอย่างแล้ว ข้าบอกทุกสิ่งที่รู้ไปหมดแล้ว! พวกเขารู้กันหมดแล้ว! พวกเจ้าก็หนีไม่พ้น! เหตุใดต้องเป็นข้าคนเดียว เหตุใดมีเพียงข้าที่ต้องกลายเป็นเช่นนี้!”
เด็กหนุ่มนอนคว่ำอยู่ตรงท้ายตรอก ร่อแร่ใกล้ตายจนไม่อาจขยับเขยื้อนได้แล้ว