เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 66 ศิษย์พี่เก่งกาจยิ่งนัก
การต่อสู้ในค่ายกลศาสตราเกราะครานี้สูญเสียพลังใจไปมาก เซวียมู่สือดูหงอยเหงา แม้ปกติเขาจะดูไร้ชีวิตชีวาอยู่แล้ว แต่คราวนี้ก็เห็นได้ชัดว่าเหนื่อยล้า
แม้หลี่จินซวงจะไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจนนัก ทว่าระหว่างคิ้วและแววตาก็เผยให้เห็นความเหนื่อยล้า
ทั้งสองตั้งใจจะกลับหอพักไปพักผ่อน อวี๋ซุ่ยกล่าวลาแล้วมุ่งหน้าไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์วิถีภูต
ยามนี้เข้าสู่ต้นฤดูร้อนแล้ว หญ้าเขียวขจีขึ้นเต็มพื้นที่นอกวิหารศักดิ์สิทธิ์ ทางที่ก่อนหน้านี้พอจะนับเป็นทางเล็ก ๆ ได้ก็ถูกดอกไม้ใบหญ้าปกคลุมไปหมด รอบด้านคือทุ่งเขียวขจีอันเงียบสงัด บนต้นไม้และผืนดินมีหยาดน้ำค้างยามรุ่งอรุณพร่างพราย นอกจากนกและสัตว์ป่าที่บินผ่านไปมาในป่าแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดแตะต้องหยาดน้ำค้างเย็นเยียบเหล่านั้น
ทุกครั้งที่อวี๋ซุ่ยมายังวิหารศักดิ์สิทธิ์วิถีภูต นางรู้สึกราวกับที่นี่เป็นดินแดนอีกโลกหนึ่ง
เงียบสงบ สันติสุข ทิวเขาและป่าไม้ร่มรื่นเขียวขจี สายน้ำใสไหลทอดยาว เป็นที่พักสงบของดวงจิตมากมาย
นอกจากศิษย์สองคนของผู้ศักดิ์สิทธิ์ฉางเกิ่นที่มารบกวนอยู่บ่อยครั้งแล้ว ที่นี่ก็เงียบสงบยิ่งนัก