เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62 ความชอบชังตรงไปตรงมาและสุดโต่ง
อวี๋ซุ่ยเดินขึ้นไปชั้นบน ดวงตาหลุบต่ำ เงาบนบันไดทอดทับซ้อนปกคลุมร่างบอบบางของนาง
นางนึกย้อนถึงบทสนทนากับเหมยเหลียงอวี้เมื่อครู่ หางตาก็กวาดมองลงไปชั้นล่างแวบหนึ่ง
สมองของศิษย์พี่ปราดเปรื่องนัก ทั้งยังรู้เรื่องมาก เขาใช้ชีวิตอยู่ในไท่อี่มานานไม่รู้กี่ปี ผู้คนและข้อมูลที่ได้พบย่อมมากกว่านางหลายเท่า
บางทีในคืนที่ถูกซุ่มโจมตี ณ เมืองชั้นนอก เหมยเหลียงอวี้อาจคิดเรื่องต่าง ๆ ไว้มากมายแล้ว เพียงแต่ไม่เคยพูด ไม่เคยถาม
หากอวี๋ซุ่ยไม่เอ่ยปากเอง เหมยเหลียงอวี้ก็คงไม่ถามจริง ๆ และเขาก็เดาถูกทุกอย่างจริง ๆ
อย่างน้อยหลังจากอยู่ร่วมกันมาหลายเดือน อวี๋ซุ่ยรู้สึกว่าศิษย์พี่เป็นคนที่พึ่งพาได้ทีเดียว
เพราะมีสถานะเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้อง เหมยเหลียงอวี้จึงไม่คิดร้ายต่อนางเพียงเพราะกู้กานมีเจตนาร้าย ครั้นแน่ใจว่าศิษย์น้องหญิงคนใหม่ผู้นี้ไม่น่ารังเกียจ ก็ยังคอยดูแลอยู่บ้าง
หากต้องเป็นศัตรูกับคนสมองปราดเปรื่องและมีความสามารถอย่างศิษย์พี่ สำหรับอวี๋ซุ่ยแล้ว นั่นคงเป็นหนานกงหมิงคนที่สอง
บางทีการคบหากันในฐานะศิษย์พี่ศิษย์น้องที่สนิทสนมก็เป็นไปได้