เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 58 ถึงคราวข้าต้องใจอ่อนให้นางเสียที่ไหน
อวี๋ซุ่ยยื่นมือหยิบปิ่นหยกโดยไม่หยุดมือ นางเลือกปิ่นไม้หลันหยกเขียวอันหนึ่งขึ้นมาพินิจ เห็นว่าไม่เหมาะกับหลี่จินซวงจึงวางกลับลงไป แล้วรอฟังคำตอบจากเว่ยเหรินไปด้วย
ดูท่าคนที่พาตัวเขาไปจะเป็นคนของสำนักหนงเจียจริง ๆ
นอกจากเว่ยเหรินแล้ว ในสำนักศึกษายังมีศิษย์คนอื่นเป็นสมาชิกขององค์กรกบฏสำนักหนงเจียด้วย
หลูไห่เย่ตายไปได้ระยะหนึ่งแล้ว เหตุใดจู่ ๆ ถึงมาหาเว่ยเหรินเพื่อสอบถามยืนยันอีก?
หรือสำนักหนงเจียรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ?
คืนนั้นอวี๋ซุ่ยฝึกในค่ายกลศาสตราเกราะจนถึงขั้นสามของวิชาควบคุมวิญญาณ นางพบว่าสามารถแยกดวงจิตควบคุมธาตุทั้งห้าและแกนแสงห้าธาตุได้มากขึ้น ทั้งยังแม่นยำยิ่งกว่าเดิม แม่นยำกว่าวิชาเก้าสายที่นางใช้การก่อรูปปราณห้าธาตุในตอนนี้เสียอีก
ยามนี้นางแยกดวงจิตรวมสมาธิ ก็สัมผัสได้ว่าแกนแสงห้าธาตุที่วางไว้ทางเว่ยเหรินอยู่ตรงตำแหน่งใดในเขตเมืองนอก
เว่ยเหรินไม่รู้เรื่องนี้แม้แต่น้อย เขากำลังรวบรวมสติรับมือปัญหาตรงหน้า คำซักถามจากบุรุษในความมืดเจือแววข่มขู่ ราวกับกำลังบอกเขาว่า หากอยากมีชีวิตก็จงพูดมาตามตรง นี่คือโอกาสสุดท้ายแล้ว
“เรื่องที่ควรพูด ข้าพูดไปหมดแล้วคราวก่อน” เว่ยเหรินกวาดตามองรอบด้านด้วยหางตา น้ำเสียงเกียจคร้าน “คืนนั้นเหมยเหลียงอวี้กับคนตระกูลหนานกงมาถึงเร็วเกินไป ข้ายังไม่ทันเห็นอะไร ก็ถูกวิชาเก้าสายของเหมยเหลียงอวี้ซัดออกมาแล้ว”