เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 59 ในเมื่อเจ้าบอกว่าเขาเป็นสุนัขของข้า
แมงมุมแดงที่ห้อยหัวอยู่ใต้ชายคาขยับขาเรียวยาวคดงอ คล้ายกำลังรอคอยบางสิ่ง
เมื่อเว่ยเหรินเห็นแมงมุมสวรรค์เกราะผีของตน เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แม้แต่ความเจ็บปวดแสนสาหัสจากบาดแผลก็ยังทุเลาลงชั่วขณะเพราะมันมาถึง
เดิมทีเขาคิดว่าแมงมุมสวรรค์เกราะผีถูก “เสียงเรียกวิหคหงส์” ของชางชูชักจูง จนถูกกู่สะกดและจากเขาไป ไม่คิดเลยว่าในยามคับขันมันจะกลับมาหาเขาด้วยตัวเอง
แมงมุมสวรรค์เกราะผีแม้โจมตีรุนแรงและมีความสามารถสูง แต่ก็ขึ้นชื่อว่าเลี้ยงยาก หากนายท่านไม่ทุ่มเทใส่ใจ ต่อให้เป็นสัตว์ประหลาดสมบัติล้ำค่าสูงสุดที่แข็งแกร่ง ก็อาจถูกเลี้ยงจนกลายเป็นขยะได้
เว่ยเหรินไม่มีเวลาซาบซึ้งกับการกลับมาของแมงมุมสวรรค์เกราะผี เพราะอสรพิษยักษ์เงามายาก็สังเกตเห็นมันแล้ว ก่อนที่อสรพิษยักษ์เงามายาจะเคลื่อนไหว เว่ยเหรินงอนิ้วดีดเบา ๆ ออกคำสั่งก่อน
เส้นใยแมงมุมเรียวยาวพุ่งออกมาจากรอบทิศทาง ฉับ ๆ คมกริบราวคมดาบ กรีดสายลมที่ไร้รูปร่างจนขาดสะบั้น พร้อมตัดปราณธาตุทั้งห้ารอบตัวเว่ยเหริน
เงามายาอสูรเป็นสิ่งที่แปรสภาวะเป็นรูปธรรมได้ด้วยปราณธาตุทั้งห้า ยามนี้อสรพิษยักษ์เงามายาที่ถูกเส้นใยแมงมุมพันและตัดสั่นไหว รูปร่างแปรเปลี่ยนระหว่างชัดเจนกับเลือนรางเพราะปราณธาตุทั้งห้าถูกรบกวน เมื่อเส้นใยแมงมุมเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ มันจึงจำต้องสะบัดเว่ยเหรินกระเด็นออกไป แล้วหลอมรวมเข้ากับความมืด