เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57 พวกเดียวกัน
เดิมทีอวี๋ซุ่ยยังรอให้กู้กานบอกเรื่องที่เหมยเหลียงอวี้จับได้ แต่รอจนบ่ายก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว นางหยั่งเชิงอยู่หลายครั้ง กู้กานก็เลี่ยงไม่ยอมพูดถึง
ดูท่าเขาคงอยากลองหยั่งท่าทีทางเหมยเหลียงอวี้ก่อน
แต่เหมยเหลียงอวี้ก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้เช่นกัน
อวี๋ซุ่ยจึงไม่สนใจ ปล่อยให้ทั้งสองไปต่อสู้กันเอง ส่วนนางก็พาหลี่จินซวงไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ที่เมืองชั้นนอกอย่างเบิกบาน
เคราดำมาถึงพอดีเวลา แล้วไปรออยู่หน้าประตูใหญ่ของสำนักศาสตร์ไท่อี่
ประตูใหญ่ของสำนักศาสตร์ไท่อี่เป็นกำแพงสูงหนาทึบสีดำ ทั้งด้านในและด้านนอกมีอักษรสี่คำว่า “สำนักศาสตร์ไท่อี่” กำแพงดำเรียบเนียนกลมมนดุจหยก สีสันเต็มอิ่ม มองแวบแรกก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นสบายตา มีทางเข้าออกกว้างขวางสี่แห่ง รวมความยาวแล้วมากกว่าร้อยเมตร
ทางเข้าออกแต่ละแห่งเชื่อมกับถนนไปยังเมืองชั้นนอก ทว่าถนนแต่ละสายมุ่งไปคนละทิศ และมีทิวทัศน์ระหว่างทางต่างกัน
ทุกวันมีศิษย์และอาจารย์ฝึกสอนเข้าออกประตูใหญ่ของสำนักมากมาย ศิษย์ไม่น้อยชอบไปเที่ยวเมืองชั้นนอก หรือไม่ก็ต้องเดินทางไปมาระหว่างสำนักกับเกาะรอบข้างอยู่บ่อยครั้งเพราะการบำเพ็ญเพียรและบททดสอบฝึกตน
อวี๋ซุ่ยยืนรออยู่ตรงทางเข้าออกแห่งแรกของสำนัก รอบข้างมีผู้คนไม่น้อย นางพิงกำแพงหินก้มดูไม้บรรทัดฟังวายุ หลังจากนางส่งสารสื่อจิตไป หลี่จินซวงดูเหมือนผ่านการต่อสู้ทางความคิดมาพักใหญ่ กว่าจะตอบกลับมาว่า “กำลังไป”