เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43 สองตระกูลนี้หากเปิดศึกกัน เจ้าจะช่วยฝ่ายใด
อวี้ซุ่ยยังคงครุ่นคิดว่ากู้กานจะช่วยเว่ยคุนกำจัดเหมยเหลียงอวี้อย่างไร ในความเห็นของนาง ไม่ต้องพูดถึงว่าตัวเหมยเหลียงอวี้มีฝีมือเพียงใด แค่การที่เขาเรียกผู้ศักดิ์สิทธิ์ฉางเกิ่นออกมาได้ ก็เป็นหลักประกันชั้นหนึ่งที่ยากจะทำลายแล้ว
นางตกอยู่ในห้วงความคิด แววตาเหม่อลอยเล็กน้อย ไม่คิดว่าเหมยเหลียงอวี้จะหันมามอง
ยามเหมยเหลียงอวี้เห็นอวี้ซุ่ย เขาพบว่าส่วนใหญ่แล้วนางมักอยู่เพียงลำพัง
ไปนอกเมืองคนเดียว ไปบำเพ็ญเพียรที่วิหารศักดิ์สิทธิ์วิถีภูตคนเดียว ไปหออาหารคนเดียว กลับหอพักคนเดียว มาบุกค่ายกลศาสตราเกราะคนเดียว
ยามนี้อันอันก็นั่งอยู่บนขั้นศิลาตามลำพังอย่างเงียบสงบ ไม่เข้ากับบรรยากาศครึกครื้นของผู้คนที่กำลังทยอยแยกย้ายโดยรอบ
สหายทั้งหลายเดินนำหน้าไป เหมยเหลียงอวี้รั้งอยู่ด้านหลัง ยืนอยู่กับที่ไม่ขยับ ก่อนจะหยิบไม้บรรทัดฟังวายุออกมาอย่างเชื่องช้า
ครู่ต่อมา ไม้บรรทัดฟังวายุของอวี้ซุ่ยก็ส่งเสียงสั่นครืน นางก้มมองดู
เหมยเหลียงอวี้ถามว่า “ไปวิหารศักดิ์สิทธิ์หรือไปกินข้าว?”
อวี้ซุ่ยขยี้ตา แล้วตอบเขาว่า “ไปกินข้าวที่วิหารศักดิ์สิทธิ์”