เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 เจ้านำเหมยเหลียงอวี้ไปยังเมืองชั้นนอก
ยามเที่ยงวัน โรงอาหารมีผู้คนพลุกพล่าน สิงชุนนัดพบกันที่ชั้นสี่ของโรงอาหาร เมื่อเหมยเหลียงอวี้พาอวี๋ซุ่ยมาถึง สิงชุนก็ไม่ได้ประหลาดใจนัก หลายวันก่อนเขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้เหมยเหลียงอวี้จะพาอวี๋ซุ่ยไปท้าค่ายกลศาสตราเกราะ
ครั้นเห็นพวกเขามาถึง สิงชุนก็ถามอย่างสนใจว่า “ท้าค่ายกลศาสตราเกราะเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลังจากอวี๋ซุ่ยนั่งลง นางก็ยิ้มกล่าวว่า “ศิษย์พี่เก่งกาจยิ่งนัก!”
นางเล่าเสียราวกับเพิ่งเคยเห็นค่ายกลศาสตราเกราะขนาดใหญ่เป็นครั้งแรก กล่าวชมเหมยเหลียงอวี้เสียจนลอยฟ้า สิงชุนฟังแล้วหันไปมองเหมยเหลียงอวี้ที่นั่งข้างกายอยู่บ่อยครั้ง คล้ายกำลังครุ่นคิดว่าศิษย์พี่เหมยเหลียงอวี้ที่อวี๋ซุ่ยพูดถึงนั้นใช่คนเดียวกับที่เขารู้จักหรือไม่ ชุนทิงเองก็ฟังอยู่ด้วย
เหมยเหลียงอวี้ก็ไม่ได้ห้าม ปล่อยให้อวี๋ซุ่ยกล่าวชมเขาอย่างหน้าตาเฉยต่อไป
หลังมื้อกลางวัน สิงชุนต้องไปดูแผนที่ดาว จึงกลับไปก่อน อวี๋ซุ่ยไปจ่ายเงิน ตอนจากมายังถือกล่องอาหารว่างสองกล่อง ในปากคาบแป้งห่อเนื้อชิ้นหนึ่ง วิ่งไปหาเหมยเหลียงอวี้ซึ่งรออยู่ริมทาง แต่เท้ากลับสะดุด เกือบล้มหน้าคะมำ ยังดีที่ประคองตัวไว้ได้
ทว่าไม้บอกทิศฟังลมที่ห้อยอยู่ตรงเอวกลับร่วงลงพื้น
อวี๋ซุ่ยส่งสายตาบอกเหมยเหลียงอวี้ว่า ศิษย์พี่ ช่วยเก็บให้ข้าที
เหมยเหลียงอวี้จ้องนางนิ่ง อวี๋ซุ่ยถือกล่องอาหารด้วยสองมือ ปากก็คาบของกินอยู่ ไม่รู้ว่านางกินไม่อิ่มเมื่อครู่หรืออย่างไร