เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 อย่างไรก็ต้องตาย
คำตอบของเหมยเหลียงอวี้ทำให้อวี๋ซุ่ยครุ่นคิดยิ่งนัก ระหว่างฟังบรรยายที่สำนักแพทย์ นางมักเหลือบมองสถานการณ์ทางด้านแก่นแสงทั้งห้าเป็นครั้งคราว
ยามบ่ายเมื่อออกจากสำนักแพทย์ นางบังเอิญพบเว่ยเหรินซึ่งอยู่ที่สำนักแพทย์เช่นกัน
ข้างแปลงสมุนไพร เว่ยเหรินเป็นฝ่ายทักทายอวี๋ซุ่ยก่อน ใบหน้าซีดขาวฝืนยิ้มออกมาหลายส่วน “โย่”
อวี๋ซุ่ยประสานมือไว้ในแขนเสื้อ เดินเอื่อย ๆ เข้าไป สายตาเหลือบขึ้นเล็กน้อย “เจ้าออกมาเดินได้แล้วหรือ?”
“ก็มาเอายาที่สำนักแพทย์นี่นา” เว่ยเหรินยกมุมปากอย่างจนใจ “ถึงกับทำไม่ได้เชียวหรือ?”
อวี๋ซุ่ยถามเขา “เจ้าคิดวิธีใหม่ได้แล้วหรือ?”
เว่ยเหรินถูกอวี๋ซุ่ยจ้องมอง เนตรอัลมอนด์คู่งามฉ่ำน้ำคู่นั้น ปกติมักมีรอยยิ้มอ่อนโยน แม้ไม่ยิ้มก็ยังเปี่ยมด้วยความละมุนอ่อนโยน จะดูไร้เดียงสาหรือว่าน่าเอ็นดูก็ล้วนไม่มีความก้าวร้าวแม้แต่น้อย
ยามนี้ดวงตาคู่งามที่ไร้รอยยิ้มยังคงงดงาม ม่านตาดำสนิทสะท้อนภาพเว่ยเหริน ทว่ากลับคล้ายตาข่ายผืนหนึ่ง หยาดน้ำค้างเย็นยะเยือกในวสันต์อันหนาวเหน็บเกาะพราวอยู่ บดขังเว่ยเหรินไว้ภายในจนขยับมิได้ เพียงขยับสักนิดก็จะถูกเส้นใยคมเย็นรัดเนื้อหนังจนรู้สึกเจ็บแปลบ
เว่ยเหรินกล้ารับรองว่า ทั่วหล้านี้ไม่มีผู้ใดนอกจากเขาที่เคยถูกอวี๋ซุ่ยมองด้วยสายตาเช่นนี้