เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 41 หากเพียงพาข้ามาเดินชมสักรอบ
อวี๋ซุ่ยถูกเหมยเหลียงอวี้หิ้วไปไว้ข้าง ๆ ภายใต้สายตาข่มขู่ของเหมยเหลียงอวี้ นางยกมือทำท่าปิดปากให้เขา
“ศิษย์พี่” อวี๋ซุ่ยโบกมือไปมาตรงหน้าเขา “ท่านได้สติหรือยัง? หากยังไม่ฟื้น รอให้ท่านฟื้นแล้วค่อยเข้าไปดีหรือไม่?”
เหมยเหลียงอวี้ปรายตามองนาง
อวี๋ซุ่ยยิ้มอย่างไร้เดียงสา
หลี่จินซวงลงทะเบียนเสร็จแล้ว ถือป้ายหยกเปิดค่ายกลเดินมา ด้านหลัง อาจารย์ฝึกสอนสองคนยังหัวเราะไม่หยุดเพราะคำพูดของอวี๋ซุ่ย
“เข้าไปหรือไม่?” หลี่จินซวงเอ่ยถาม เพื่อพิสูจน์ว่าตนไม่ใช่คนใบ้
เหมยเหลียงอวี้ยังหิ้วอวี๋ซุ่ยอยู่ เขาขานรับ หลี่จินซวงจึงทุบป้ายหยกเปิดค่ายกลให้แตกตรงนั้น ป้ายหยกที่แตกกระจายปรากฏเป็นระลอกคลื่นสีขาววงแล้ววงเล่าใต้เท้าทั้งสาม ชั่วพริบตาก็ส่งพวกเขาเข้าสู่ค่ายกลศาสตราเกราะ
สายลมพัดทรายโถมเข้าใส่จนอวี๋ซุ่ยเบือนหน้า กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในจมูก อีกทั้งยังเป็นค่ำคืนอัปมงคล เมฆดำกดต่ำ บรรยากาศเคร่งขรึมอึมครึมแผ่ไปทั่ว
เพียงแต่คราวนี้พวกเขาไม่ได้อยู่ในสนามรบนอกเมืองที่ปกคลุมด้วยควันดินปืนอีกต่อไป หากอยู่ภายในเมืองที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและกองทหารม้าเหล็กไล่ล่า