เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40 ข้ากับคนใบ้สองคน
หลังสือเยวี่ยเจินเข้ามา อวี๋ซุ่ยก็กระซิบเตือนนางว่า “หลี่จินซวงฟื้นแล้ว แต่สติยังไม่ค่อยแจ่มชัด”
หลี่จินซวงฟื้นเร็วเกินไป ทำให้สือเยวี่ยเจินประหลาดใจเล็กน้อยเช่นกัน นางก้าวเข้าไปดู ก่อนจะได้ยินหลี่จินซวงเรียกท่านแม่เสียงแผ่ว
“แม่อยู่นี่” สือเยวี่ยเจินปลอบโยนเสียงอ่อน “ตอนนี้เจ้าบาดเจ็บ ต้องพักผ่อนให้ดี มิฉะนั้นแม่จะเสียใจ”
อวี๋ซุ่ย “……”
นางเงยหน้าขึ้น มองสือเยวี่ยเจินด้วยสายตาเลื่อมใส
สือเยวี่ยเจินค่อย ๆ ปลอบหลี่จินซวงผู้มีสติไม่แจ่มชัดอย่างอดทนและอ่อนโยน ครั้นเห็นนางหลับตาลงอย่างสงบอีกครั้ง จึงหันมาพูดกับอวี๋ซุ่ย “นางต้องพักผ่อนให้ดีจริง ๆ ปราณห้าธาตุแปรปรวนไม่ใช่บาดแผลเล็กน้อย ข้าใช้วิชาเนตรสะกดพลังจิตวิญญาณของนางไว้โดยตรง แต่นางไม่ยอมพักผ่อน ทั้งยังมีเจตจำนงแน่วแน่ ดังนั้นยามดิ้นรนจึงดูเหมือนสติสับสน”
อวี๋ซุ่ยพยักหน้าอย่างงุนงง “ก็คือจะเห็นท่านแม่ของนางหรือ?”
“บางทีนั่นอาจเป็นคนที่นางคิดถึงที่สุดในส่วนลึกของจิตใจ” สือเยวี่ยเจินทายาบนแผ่นหลังให้อวี๋ซุ่ย “ปล่อยให้เจ้ารอนานแล้ว หากศิษย์พี่เจ้าไม่เตือน ข้าคงลืมอีก”
“ศิษย์พี่หญิงงานยุ่งเพียงนี้ก็เหนื่อยมากแล้ว อีกอย่างข้าแค่ต้องทายา เป็นข้าต่างหากที่รบกวนศิษย์พี่หญิง” อวี๋ซุ่ยนอนหมอบอย่างว่าง่ายอยู่ข้างเตียง