เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 คนโง่เท่านั้นที่ตอบรับ
เหมยเหลียงอวี้กับจงหลีซานมาถึงชั้นสอง ต่างคนต่างเข้าไปในห้องเล็กประจำคลินิกของตน หยิบถาดยาและอุปกรณ์ทางการแพทย์สารพัดออกมาจากตู้ พอวางลงบนโต๊ะ ขวดยาก็กระทบกันส่งเสียงแตกต่างกันไป
จงหลีซานยืนหน้ากระจก ใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดคราบเลือดบนลำคอ ระหว่างนั้นเหลือบมองเหมยเหลียงอวี้ที่ยังง่วนอยู่กับขวดยา “วันหลังพาเจ้าไปด้วยกันหรือไม่?”
เหมยเหลียงอวี้ไม่แม้แต่จะหันกลับมา “ไปที่ใด?”
“ไม่ใช่ข้า เป็นเจ้าต่างหากที่เพิ่งบอกว่าจะพาหนานกงซุ่ยไป” จงหลีซานขมวดคิ้ว มองเหมยเหลียงอวี้อย่างครุ่นคิด “พวกเจ้าสนิทกันดีหรือ?”
“พาศิษย์น้องหญิงข้าไปลองค่ายกลศาสตราเกราะขั้นสูง มีอะไรหรือ?” เหมยเหลียงอวี้ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
จงหลีซานถอนสายตากลับ “เจ้ารับศิษย์น้องหญิงคนนี้ได้แล้วหรือ?”
เหมยเหลียงอวี้กล่าว “ท่านอาจารย์เป็นคนกำหนด ข้ามีสิทธิ์รับหรือไม่รับด้วยหรือ?”
จงหลีซานพับแขนเสื้อขึ้น คีบเศษชิ้นเล็ก ๆ ที่ฝังอยู่ในแขนออก สีหน้าสงบนิ่งเยือกเย็น มือที่คีบเศษชิ้นส่วนนั้นมั่นคงยิ่ง เขาพลางกล่าวว่า “มิใช่ว่าวันแรกที่เพิ่งพบหนานกงซุ่ย เจ้าก็คิดว่านางพิเศษ ส่องประกายระยิบระยับหรอกหรือ?”