เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36 พวกเราคล้ายไม่ได้พูดคุยกันเช่นนี้มานานแล้ว
ซุ่ยซุ่ยมองบันไดมังกรที่ทอดขึ้นไป สีหน้าชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มมองเสื้อคลุมตัวยาวสีดำที่ถอดลงมาแล้วพาดอยู่บนข้อพับแขน
เมื่อครู่กลับไม่มีใครนึกถึงเรื่องนี้เลย
ตอนนี้มองบันไดมังกรที่ทอดขึ้นไป ก็ไม่มีทางไล่ตามขึ้นไปได้แล้ว ค่อยเอาไปคืนศิษย์พี่ทีหลังแล้วกัน
ซุ่ยซุ่ยคิดเช่นนี้พลางเดินไปยังหอพักของกู้กาน
ด้านนอกมีเสียงอสนีสะท้านดังสนั่นเป็นระยะ ส่องสว่างท้องฟ้ายามราตรีเป็นครั้งคราว สายอสนีอันดุดันฉีกผืนฟ้ายามค่ำคืน ทุกครั้งราวกับจะทะลวงฟ้าดิน แม้ภายในหอพักจะไม่ได้ยินเสียงฝนกระหน่ำ ทว่าก็ยังได้ยินเสียงฟ้าร้องคำรามในค่ำคืนนี้
ซุ่ยซุ่ยเคาะประตู พลางส่งสารสื่อจิตให้กู้กานฟา
ตอนกลางวันกู้กานส่งสารสื่อจิตมาให้นางหลายฉบับ เพราะรู้ว่านางถูกสำนักเกษตรซุ่มโจมตีเมื่อคืนก่อน แม้ผู้เกี่ยวข้องหลายคนจะไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกไป แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นมีคนไม่น้อยแอบดูอยู่ในที่ลับ ไม่นานก็แพร่ไปทั่วเมืองชั้นนอกและไท่อี่
เมื่อเสียงอสนีสะท้านดังขึ้นอีกครั้ง ประตูห้องก็เปิดออก
กู้กานเห็นซุ่ยซุ่ยยืนอยู่หน้าประตูจึงถอนหายใจโล่งอก ก่อนพานางเข้าไปข้างใน