เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 35 นั่นย่อมใกล้ชิดและน่าไว้ใจกว่าศิษย์พี่อยู่บ้าง
อวี๋ซุ่ยจ้องเหมยเหลียงอวี้อยู่นานจริง ๆ ส่วนเหมยเหลียงอวี้ก็ไม่หลบไม่เลี่ยง ปล่อยให้นางมองเช่นนั้น
ทั้งสองประหนึ่งกำลังประชันกันเงียบ ๆ คนหนึ่งคิดว่า “ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะมองได้นานแค่ไหน”
อีกคนคิดว่า “ข้าก็จะมองนี่แหละ”
ผู้ศักดิ์สิทธิ์ฉางเกิ่นไม่ใส่ใจพฤติกรรมเด็กน้อยที่กำลังงัดข้อกันเช่นนี้
ชั่วขณะหนึ่ง ภายในโถงใหญ่ได้ยินเพียงเสียงฝนกระหน่ำจากด้านนอก
อวี๋ซุ่ยพินิจคิ้วตาของเหมยเหลียงอวี้อย่างละเอียด รู้สึกว่าคำพูดของท่านอาจารย์ไม่ใช่คำล้อเล่น เขาเตือนอย่างจริงจังว่าอย่าพูดเรื่องทำนองนั้นกับเหมยเหลียงอวี้
เพราะเหมยเหลียงอวี้กล้าทำจริง ๆ
ในสายตาอวี๋ซุ่ย เหมยเหลียงอวี้ที่หยุดนิ่งดูคล้ายภาพวาดขาวดำ ไม่ต่างจากภาพเหมือนบรรดาบรรพาจารย์ที่แขวนอยู่ในโถงใหญ่ มีเพียงเส้นสีดำไม่กี่เส้นก็วาดเงามายาได้อย่างมีชีวิตชีวา
ทว่าบรรพาจารย์ในภาพล้วนเปี่ยมเมตตาและรักใคร่ทั้งผู้คนและโลกมนุษย์