เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 37 จะเป็นศัตรูหรือมิตร
หลังอวี๋ซุ่ยเข้ามา เว่ยเหรินก็รู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวไปทั้งร่าง เขาหลบสายตาโดยไม่รู้ตัว เพราะสภาพน่าเวทนาของตนในยามนี้ทำให้ยากจะเผชิญหน้ากับนาง
ความรู้สึกที่เว่ยเหรินมีต่ออวี๋ซุ่ยซับซ้อนนัก ยากจะอธิบายให้ชัดเจนด้วยถ้อยคำไม่กี่คำ
อวี๋ซุ่ยเดินมาหยุดตรงหน้าเว่ยเหริน ย่อตัวลงเข้าใกล้เขาแล้วเอ่ยเสียงเบา “เรามาคุยเรื่องฮูหยินซู่กันเถอะ”
มือที่เว่ยเหรินกุมหัวไหล่พลันกำแน่น ใช่แล้ว ที่นางไม่ฆ่าเขา ก็เพราะอยากรู้ข่าวที่เกี่ยวข้องกับฮูหยินซู่
เรื่องราวในอดีตของมารดาตน กลับต้องอาศัยศัตรูเป็นผู้บอกเล่า
เว่ยเหรินสูดลมหายใจลึก คว้าขอบประตูแล้วลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เหงื่อไหลราวสายฝน เสื้อผ้ารอบคอเปียกชุ่มไปหมด เส้นผมดำสนิทก็เปียกแนบผิว
ดูท่าทางแล้วคล้ายคนที่มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
เว่ยเหรินเกาะกำแพงเดินเข้าไปในห้องอย่างยากลำบาก กว่าจะถึงข้างเตียงก็ทรุดนั่งลง แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองอวี๋ซุ่ยที่ยืนอยู่ตรงประตู
เขาถามเสียงแหบ “เจ้าอยากรู้อะไร?”