เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 หากจะเรียกศิษย์พี่ ก็เรียกให้ดี
อวี้ซุ่ยเองก็คาดไม่ถึงว่า การมาเยือนสำนักเต๋าครานี้จะได้ผลเก็บเกี่ยวเช่นนี้
แม้จะไม่ค่อยรู้เรื่องวิชาเก้าสายของสำนักเต๋า แต่นางจำได้ว่าก่อนหน้านี้เคราดำกับจี้เหมิงเคยอธิบายว่า ผู้ศักดิ์สิทธิ์ฉางเกิ่นแห่งสำนักเต๋าอยู่ในสภาวะ “ร่างสลาย มโนสำนึกคงอยู่”
กล่าวคือ ตายแล้ว แต่ยังตายไม่สนิท
เมื่อครู่นางได้ประจักษ์แล้วว่า “มโนสำนึกคงอยู่” เป็นเช่นไร
การฝังมโนสำนึกของผู้อื่นเข้ามาโดยไม่อาจปฏิเสธได้เลย คงเป็นวิชาเก้าสายอย่างหนึ่งของสำนักเต๋ากระมัง
เซิ่งเฟยที่อยู่ข้าง ๆ ได้สติขึ้นมาเช่นกัน เขาขมวดคิ้วมองไปทางเหมยเหลียงอวี้
ก่อนหน้านี้ศิษย์ของผู้ศักดิ์สิทธิ์ฉางเกิ่นมีเพียงเหมยเหลียงอวี้คนเดียว จึงทำให้สถานะของเขาค่อนข้างพิเศษ ท่านอาจารย์ของคนอื่นยังมีชีวิตชีวา ส่วนท่านอาจารย์ของเขาแม้เป็นหนึ่งในผู้ศักดิ์สิทธิ์ 24 คนที่ดูแลสำนักศึกษา แต่กลับเป็นคนตาย หลายครั้งที่ต้องให้ผู้ศักดิ์สิทธิ์ฉางเกิ่นออกหน้าจัดการ เหมยเหลียงอวี้จึงต้องดูแลแทนท่านอาจารย์
ทุกคนในเวลานี้ต่างพอจะได้สติ สายตาวนเวียนไปมาระหว่างอวี้ซุ่ยกับเหมยเหลียงอวี้
ยอดฝีมือขั้นสิบสามจากสองสำนักอย่างสำนักพิชัยสงครามกับสำนักยุทธศาสตร์ก็รีบมาดูความครึกครื้นในห้องนี้ พลางร้องถามขณะเดินมาว่า “ใคร? ใครคือหนานกงซุ่ย ให้ข้าดูหน่อย”