เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14 นางช่างเปล่งประกายเสียจริง
จงหลีซานเงยหน้ามองอวี้ซุ่ยที่ก้าวขึ้นแท่นพิพากษาอย่างประหลาดใจอยู่บ้าง ครู่หนึ่งจึงก้มหน้าส่งสารสื่อจิตกลับไปว่า “หนานกงซุ่ย ท่านหญิงชิงหยาง ข้าได้ยินน้องสาวพูดว่าเป็นเพื่อนรักวัยเยาว์กับกู้กานเหย่ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่คงดีไม่น้อย”
อวี้ซุ่ยส่งกล่องดำที่บรรจุตราชั่งฟ้าดินกลุ่มดาวตี้ซู่ให้ผู้อาวุโสจูแห่งสำนักนาม แล้วกล่าวอย่างเรียบร้อยว่า “นี่คือสิ่งที่บิดาข้า หนานกงหมิง ให้ข้านำมา”
อวี๋เซิ่งแห่งสำนักนิติกล่าวเนิบช้าว่า “ธิดาของหนานกงหมิง หนึ่งในสามยมราชแห่งสำนักนามหรือ?”
อวี้ซุ่ยเงยหน้ามองพร้อมรอยยิ้ม “ข้าชื่อหนานกงซุ่ย”
น้ำเสียงของเด็กสาวหวานใส กระฉับกระเฉงและเปิดเผย
ไม้ฟังลมในมือเหมยเหลียงอวี้ส่องแสงเรืองรองขึ้นเล็กน้อย เขาก้มมอง นิ้วมือเรียวยาวข้อกระดูกชัดขยับกดช่องเติมอักษรอย่างรวดเร็ว
อวี้ซุ่ยเหลือบมองมือเรียวยาวงดงามคู่นั้น ก่อนถอยไปยืนข้างผู้อาวุโสจู รอชมคำตัดสินในการพิพากษาที่กำลังจะเกิดขึ้น โดยคิดถึงการบำเพ็ญคู่ไปด้วย
ซาเชียนไม่คิดว่าจะมีท่านหญิงชิงหยางโผล่มาขวางกลางคัน เขาได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของกู้กานเหย่ จึงหันกลับไปมองอย่างไม่สบอารมณ์ กู้กานเหย่ตอบกลับด้วยสายตาท้าทาย