เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 ข้าจะช่วยเจ้าเอง
อวี๋ซุ่ยเก็บไม้บรรทัดฟังวายุแล้ววิ่งออกไป นางต้องไปยังสถานที่ไร้ผู้คนเดี๋ยวนี้
ยังดีที่ในห้องอึกทึกพอ อีกทั้งนางวิ่งเร็ว จึงไม่มีใครสังเกตเห็น
หอรวมเซียนถูกเหมาทั้งงาน ทั้งด้านบนและด้านล่างของนครเซี่ยตูมีองครักษ์เฝ้าอยู่ อวี๋ซุ่ยวิ่งออกไปตลอดทาง ทำให้เหล่าคนรับใช้แตกตื่นไม่น้อย ต่างพากันถามว่านางต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือไม่
ในหัวของนางมีเสียงดังขึ้นไม่ขาดสาย
“ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่? ข้าถามว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่?” ชายผู้นั้นถามอย่างเดือดดาล “ข้าแค่อยากนอนหลับให้สบายสักตื่น ผิดตรงไหน?!”
เสียงที่แยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิงถามตามวิถีเสียงว่า “ใคร?”
“แค่ก ๆ...” เสียงชราพร่าแหบหัวเราะ “เป็นข้าเอง”
จนถึงตอนนี้ ทั้งสามเสียงล้วนเป็นเสียงที่อวี๋ซุ่ยเคยได้ยินมาก่อน หลังจากชายชราตอบว่าผู้ใดคือคนที่กำลังจะตาย ก็มีเสียงเด็กหนุ่มสั่นเครือดังขึ้น “นี่มันอะไรกัน? พวกเจ้าเป็นใคร? เกิดอะไรขึ้น?”
ดูเหมือนผู้มาใหม่จะรู้น้อยกว่าอวี๋ซุ่ยเสียอีก