เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9 เจ้าจะถูกไฟคลอกตาย
อวี๋ซุ่ยส่งสารสื่อจิตให้จงหลีเชวี่ยทุกวันในนครเทียนตู
ดังคำกล่าวที่ว่า เมื่อเป็นฝ่ายรุกก่อนก็ย่อมเกิดเรื่องราว การเข้าหาก่อนของนางก็ได้รับการตอบรับจากจงหลีเชวี่ยเช่นกัน ไม่นานนัก จงหลีเชวี่ยก็เริ่มพูดคุยกับนางเรื่องอื่นนอกเหนือจากการเรียน ทั้งยังแบ่งปันความรู้สึกของตนให้นางฟัง
“ไม้บรรทัดฟังวายุไม่ใช่ต้องแลกเปลี่ยนอักขระสลักกันก่อน ถึงจะส่งสารสื่อจิตหากันได้หรือ?”
วันหนึ่งจงหลีเชวี่ยที่เพิ่งนึกขึ้นได้จึงถาม
ไม้บรรทัดฟังวายุทุกอันที่สถาบันสื่อสารสร้างขึ้น ล้วนมีหมายเลขอักขระสลักเป็นของตนเอง ระหว่างไม้บรรทัดฟังวายุต้องแลกเปลี่ยนอักขระสลักของทั้งสองฝ่ายก่อนจึงจะเชื่อมต่อกันได้
อวี๋ซุ่ยแตะหน้าต่างระบบกรอกข้อความพลางตอบนางว่า “ข้าสามารถไม่ถูกจำกัดด้วยอักขระสลักได้”
จริงหรือ?
จงหลีเชวี่ยที่ไม่รู้วิชาเก้าสายแม้แต่น้อยคิดในใจว่าเก่งกาจยิ่งนัก
“ข้ายังทำให้สารสื่อจิตของพวกเราเป็นความลับได้ด้วย ขอเพียงเจ้าเปลี่ยนก้านฟ้าสิบสองกิ่งเป็นเส้นดาราวิหคเร้นลับ ต่อให้คนอื่นได้ไม้บรรทัดฟังวายุของเจ้าไป ก็จะมองไม่เห็นบทสนทนาของพวกเรา มีเพียงเจ้าที่หาเจอจากในไม้บรรทัดฟังวายุ”