เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8 ข้าคือหนานกงซุ่ย
กู้กานไม่เหมือนเหล่าคุณชายในจวนอ๋องที่ต้องไปสำนักศึกษาแห่งชาติในนครเทียนตูทุกวัน หากเขาไม่อยากไปเมื่อใด ก็ไม่มีใครคอยควบคุมเขา
ช่วงก่อนหน้านี้เขาไม่ได้อยู่ในนครหลวง ทั้งยังเดินทางไกลกับหนานกงหมิง
อวี๋ซุ่ยจึงตอบว่า “พี่กู้ไม่อยู่ในนครหลวง ข้าอยากไปหาท่านก็หาไม่พบ”
กู้กานดูเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป จึงแค่นเสียงเย็นชาแล้วเดินจากไป
อวี๋ซุ่ยไม่รู้ว่าเด็กคนนี้กำลังโกรธเรื่องอะไร แต่นางคิดว่าไม่จำเป็นต้องใส่ใจ จึงทุ่มเทความสนใจทั้งหมดให้กับการแยกค่ายกลสื่อสาร
วันนั้นอวี๋ซุ่ยทิ้งแกนแสงธาตุทั้งห้าไว้สามชิ้นที่สถาบันสื่อสาร เพื่อเฝ้าดูการทำงาน
หลังกลับถึงจวนอ๋อง นางสวมเครื่องป้องกันแล้วไปเริ่มเรียนขี่ม้าที่ลานขี่ม้ายิงธนู
พี่ใหญ่หานปิ่งเลือกม้าตัวเล็กนิสัยเชื่องให้นาง อวี๋ซุ่ยพูดคุยกับม้าขาวตัวน้อยอยู่นานกว่าจะกล้าพลิกตัวขึ้นขี่ ซูเฟิงกับเซิ่งเฟยที่อยู่ข้าง ๆ เตรียมพร้อมจะไปรับอวี๋ซุ่ยที่อาจถูกม้าสะบัดตกลงมาได้ทุกเมื่อ ทว่าคาดไม่ถึงว่านางกับม้าจะเข้ากันได้ดีทีเดียว
ในฐานะพี่ใหญ่ หานปิ่งสอนอวี๋ซุ่ยไปด้วย พลางสอนน้องชายทั้งสองไปด้วย ขณะที่เขากำลังอธิบาย อวี๋ซุ่ยก็เข้าใจแล้ว จึงโบกมือแล้วเดินจากไป