เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 เด็กเคราะห์ร้ายอีกคนก็คือนาง
เพลิงอัคคีประหลาดเช่นนี้ มิใช่ของวิเศษที่ช่วยให้ผู้ครอบครองได้เปรียบแต่อย่างใด
อวี๋ซุ่ยลืมตาขึ้นอีกครั้ง แล้วพบว่าตนยังมีชีวิตอยู่ เพราะนางกรีดร้องขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ ฮูหยินซู่จึงถูกเรียกมา และหาได้ยากยิ่งที่นางจะอยู่เฝ้าข้างกายตลอดคืน
ฮูหยินซู่นั่งอยู่บนม้านั่งยาวข้างกาย มือหนึ่งเท้าหน้าผากครุ่นคิด เมื่อหางตาเหลือบเห็นเด็กน้อยฟื้นขึ้นมา จึงลุกเดินเข้ามา
คล้ายนางลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะยื่นมือมาแตะหน้าผากของอวี๋ซุ่ยเบา ๆ ใช้หลังมือวัดอุณหภูมิของนาง
เสียงสาวใช้ดังมาจากนอกประตู “ฮูหยิน ท่านโจวมาถึงแล้ว”
ฮูหยินซู่ ผู้เดินมรรคามนุษย์กล่าวว่า “เข้ามา”
บุรุษขาเป๋ที่เข้ามาก้าวผ่านธรณีประตูเพียงกึ่งขั้น ก็ไม่เดินต่อ แสงเทียนที่ปูเต็มพื้นขวางทางเขาไว้
ท่านโจวมีเครารุงรังเต็มใบหน้า ดวงตาขุ่นมัว ท่าทางซังกะตายจนยากจะคาดเดาอายุที่แท้จริง
“เป็นอย่างไรบ้าง” ฮูหยินซู่ถาม