เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 มารดาผู้เลอโฉมกับพี่หญิงของข้า
หลัวซานแห่งทะเลบูรพา เป็นขุนเขาที่สูงที่สุดในแคว้นชิงหยาง
หลัวซานผุดขึ้นจากทะเล สูงถึง 20,000 จั้ง ผู้ที่คิดจะขึ้นไปถึงยอดเขาต้องผ่านภาพลวงตาเมืองกลางทะเล แล้วปีนหน้าผาสูงหมื่นจั้ง ภายนอกมีคำกล่าวว่า หากไม่ถึงขอบเขตปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ ก็ยากจะขึ้นสู่ยอดเขาหลัวซาน
ตั้งแต่ช่วงกลางเขาขึ้นไป มีเมฆหมอกโอบล้อมทั้งวันทั้งคืน ท่ามกลางบุปผาพิสดารและพืชพันธุ์แปลกตาที่ปกคลุมทั่วบริเวณยอดเขา พอมองเห็นกำแพงแดงกับหลังคากระเบื้องดำราง ๆ
ภายในเรือนใต้หลังคากระเบื้องดำมีแสงเทียนสว่างอยู่ทั่ว เทียนสีขาวซีดถูกจัดวางเป็นวงเล็ก ๆ บนพื้น เทียนใกล้โต๊ะยาวกว่าดวงอื่น ส่องให้เห็นภาพเก่าคร่ำคร่าที่แขวนอยู่เหนือโต๊ะ
มุมกระดาษภาพเหลืองซีด ราวกับภาพเปียกน้ำจนสีและเส้นสายที่ยึดภาพไว้กระจัดกระจาย เหลือเพียงสีสันหลากหลาย ทว่าไม่อาจรู้ได้ว่าภาพนั้นวาดสิ่งใด
ยามราตรี แสงจันทร์รำไรส่องลอดหลังคาลงมา ตกกระทบเปลเด็กทางซ้ายมือของโต๊ะพอดี ทารกในผ้าห่อตัวลืมตาใสซื่อขึ้นมารับแสงจันทร์
หนึ่งเดือน
ผ่านไปเต็มหนึ่งเดือน อวี๋ซุ่ยจึงค่อย ๆ ยอมรับความจริงที่ว่าตนกลายเป็นทารก
เรี่ยวแรงของอวี๋ซุ่ยในร่างทารกมีจำกัดยิ่งนัก ไม่หลับก็หลับ เวลาที่ตื่นมีน้อยนิด