กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 517 หร่านเนี่ยนเถาหลบหนี
ซูฝานถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา
ก็นั่นสินะ จะไปพูดจาหาเหตุผลอะไรกับผีกันเล่า ยังไงตอนนี้นางก็ถูกผนึกพลังไว้ แถมยังถูกเชือกมัดอยู่ เหลือแต่ปากที่ขยับได้เท่านั้น
“เอาเถอะ อยากจะทำอะไรก็ทำไป ข้าไม่ยุ่งกับเจ้าแล้ว”
ยังไงเจ้าก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือข้าอยู่แล้ว ที่นี่ไม่ใช่แดนมนุษย์เสียหน่อย อยากจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ...
ซูฝานคิดในใจเช่นนั้น
ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา การกระทำของหร่านเนี่ยนเถาก็ทำให้เขาต้องนึกเสียใจภายหลังอย่างที่สุด
เห็นเพียงนางสะบัดมือเรียวเบา ๆ เอวบางบิดไหวเพียงนิดเดียว เสื้อผ้ากระสอบและเชือกบนร่างก็พลันร่วงหล่นลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้าในพริบตา
เรียวขายาวขาวเนียนประจักษ์แก่สายตาทันที ผิวพรรณขาวผ่องนวลเนียนปรากฏชัดไร้สิ่งบดบัง มีเพียงเรือนผมยาวสลวยที่ทิ้งตัวลงมาปิดจุดสำคัญไว้เท่านั้น
นางปลดปล่อยตัวเองอีกครั้ง โดยที่บนร่างไม่มีเศษผ้าแม้แต่ตารางเซนติเมตรเดียว