กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 307 ลากเมืองเซียนกลับสำนัก
บรรดาเผ่าอสูรต่างยืนอ้าปากค้างมองซูฝานตาค้าง
อะไรนะ แบกเมืองเซียนเนี่ยนะ นึกว่าข้าวสารห้าสิบชั่งหรือไง นึกจะแบกก็แบกได้น่ะ
“โอกาสดี ๆ แบบนี้ไม่ได้มีบ่อย ๆ นะ พลาดหมู่บ้านนี้ไปก็ไม่มีร้านให้แวะแล้วเน้อ” ซูฝานยืนพูดกวนประสาทอยู่ข้าง ๆ
เหล่าอสูรต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ชั่วขณะนั้นกลับไม่มีใครกล้าก้าวออกมาเลยสักตน
“แค่ก ๆ สหายเต๋าผู้นี้ อย่าเพิ่งพูดเลยว่าจะแบกเมืองเซียนนี้ไหวหรือไม่ ต่อให้แบกไหว ก้าวไปไม่ถึงสิบก้าวก็คงเหนื่อยตายเสียก่อน กฎเกณฑ์ที่ท่านตั้งขึ้นนี้ มันไม่รังแกพวกเราชาวอสูรเกินไปหน่อยหรือ”
“ใช่แล้ว รังแกพวกเราเกินไปแล้ว”
“นี่มันเมืองทั้งเมืองเชียวนะ ไม่ใช่ส้วมหลุมที่บ้านข้า ที่ตดทีเดียวก็พังครืนลงมาได้เสียเมื่อไหร่”
“เช็ดเข้ ข้าก็นึกว่าใครช่างเก่งกาจขนาดนี้ ที่แท้ก็พี่สกังก์นี่เอง ขออภัยที่เสียมารยาท ขออภัยจริง ๆ”
“พอเลย ๆ อย่าพูดอีกเลย ภาพลอยมาในหัวแล้วเนี่ย”