ตอนที่ 306 ใครยกเมืองได้ก็เอาไป

ตอนที่ 306 ใครยกเมืองได้ก็เอาไป

หญิงสาวพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นจากการจับกุมของซูฝาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "ข้าจะพูดอะไรมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า แล้วข้าเป็นใครมันกงการอะไรของเจ้าด้วย?"

โลกใบนี้มักจะแปลกประหลาดเช่นนี้เสมอ มักจะมีฝ่ายหนึ่งที่อยากพูดมาก แต่อีกฝ่ายไม่อยากฟัง ทว่าพอฝ่ายนี้อยากฟังขึ้นมา อีกฝ่ายกลับไม่อยากพูดเสียแล้ว

ใครใช้ให้นางหน้าตาสะสวยกันล่ะ?

เวรเอ๊ย ถ้าหากนี่เป็นผู้ชายนะ ป่านนี้ข้าตบกบาลทิ่มไปแล้ว ยังจะมามัวพล่ามไร้สาระกับเจ้าอยู่หรือ

ซูฝานข่มโทสะเอาไว้ แล้วปล่อยข้อมืออันเรียวบางเนียนนุ่มและเย็นเยียบไร้เหงื่อนั้นไป

หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางลูบข้อมือที่ขึ้นรอยแดงของตน นางตวัดสายตาค้อนใส่ซูฝานทีหนึ่ง ก่อนจะวิ่งหนีเตลิดกลับเข้าไปในหอหมื่นอสูร

"ปัง——" เสียงปิดประตูดังสนั่น

ชั่วพริบตา โซ่เหล็กเส้นหนาใหญ่สองสายก็เลื้อยพาดผ่านบานประตูราวกับอสรพิษ ล็อกหอหมื่นอสูรเอาไว้แน่นหนาชนิดที่น้ำสักหยดก็ไม่อาจเล็ดลอด

เยี่ยมเลย เพิ่งพังไปอันหนึ่ง นี่โผล่มาอีกอันแล้ว