ตอนที่ 308 เผ่าหมาป่าสวรรค์ปิดบังความแค้น

ตอนที่ 308 เผ่าหมาป่าสวรรค์ปิดบังความแค้น

เมื่อมองจากประตูหลังเขาออกไป จะเห็นทางเดินสายเล็กที่ปูด้วยหินหยกขาว ทอดยาวตรงดิ่งไปจนถึงเชิงเขา

สองข้างทางเดิน ใบไม้แดงฉานราวกับเปลวเพลิง หญ้าป่าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ยามต้องแสงตะวันคล้อยต่ำ ยิ่งทวีความเวิ้งว้างจับใจ ภายในป่าไม้สองข้างทางที่ดูราวกับทะเลเพลิงนั้น บรรดาเผ่าอสูรกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมวงนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่สองต้น พลางตั้งอกตั้งใจฟังอสูรเฒ่าระดับผู้นำไม่กี่ตนสนทนากัน

“นึกไม่ถึง นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าคนผู้นี้จะมาจากสำนักเฮ่าเทียน น้องหล่างพอจะรู้จักสำนักเฮ่าเทียนแห่งนี้หรือไม่?”

หนึ่งในอสูรเหล่านั้นก็คือหล่างเหมิ่ง

“จะไม่รู้ได้อย่างไร ข้าไม่เพียงแต่รู้ แต่ยังคุ้นเคยเป็นอย่างดีเสียด้วย”

หล่างเหมิ่งกัดฟันกรอดพลางเอ่ย

“โอ้ ในเรื่องนี้มีความลับอันใดซ่อนอยู่รึ?”

หล่างเหมิ่งยกมือขวากุมหน้าผาก บีบนวดหว่างคิ้วที่ขมวดแน่นพลางกล่าวว่า

“พูดไปก็น่าละอายใจนัก ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี... เยว่ถู มาสิ เจ้าเป็นคนพูด”