เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 143 ต่อไปนี้จะไม่โยนท่อนไม้อีกแล้ว
เมื่อราตรีมาเยือน เหล่าผู้บำเพ็ญหญิงต่างก็แยกย้ายกันกลับไปหมดแล้ว ซูฝานนั่งอยู่บนบันไดด้านนอกเพียงลำพัง ทอดสายตามองดวงดาราระยิบระยับบนฟากฟ้า
เฉียนจิ้นที่ผ่านศึกหนักมาตลอดหนึ่งวันครึ่งเต็ม ๆ เพิ่งจะค่อย ๆ ได้สติฟื้นขึ้นมา สีหน้าของเขาดูย่ำแย่จนถึงขีดสุด
ยามนี้ทั่วทั้งห้องโถงใหญ่ของจวนเจ้าเมืองระเนระนาดจนดูไม่ได้ สภาพของเฉียนจิ้นเองก็น่าเวทนาอย่างยิ่ง กระทั่งตอนฟื้นขึ้นมา เขายังไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืน
จุ๊ ๆ
ขนาดผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างยังทนไม่ไหวเลย
"น้ำ..."
เฉียนจิ้นขยับริมฝีปากที่แห้งผากอย่างยากลำบาก ชั่วข้ามคืนเดียวตัวเขากลับซูบผอมลงไปถนัดตา
เพียงคืนเดียว ราวกับกลายเป็นคนละคน
ซูฝานหัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ย "ฟื้นแล้วรึ? ร่างกายเจ้านี่ใช้ไม่ได้เลยนะ ผู้บำเพ็ญหญิงอีกร้อยกว่าคนข้างหลังบ่นกันอุบเลยเชียว"