ตอนที่ 22 ภูตซานเซียว

ตอนที่ 22 ภูตซานเซียว

ซูฝานไม่ได้สนใจอีก เดินช้า ๆ ฝ่าสายตาแปลก ๆ เหล่านั้นตรงไปยังบ้านของเสี่ยวจี๋เสียง

บ้านของเสี่ยวจี๋เสียงไม่ใหญ่นัก อยู่ตรงชายขอบหมู่บ้าน ด้านหลังพิงขุนเขา มีลำธารสายเล็กคั่นแยกไว้ หน้าประตูยังมีแปลงผักเล็ก ๆ แปลงหนึ่ง ปลูกผักสดไว้บ้าง

หน้าประตูเรือนยังวางกี่ทอผ้าตัวหนึ่ง บนนั้นพันผ้าที่ทอค้างไว้ครึ่งผืน ด้านในเรือนมีเสียงสตรีสองคนคุยกันไม่หยุด

ซูฝานก้าวช้า ๆ ไปดูที่หน้าประตู ตอนนี้เสี่ยวจี๋เสียงกำลังกุมมือหวงชุ่ยผิงผู้เป็นแม่ของตน ยื่นผลไม้วิญญาณที่ดีกว่าส่งให้ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ท่านแม่กินอันนี้สิ อันนี้อร่อยมากเลย...”

หวงชุ่ยผิงอายุยังไม่มาก ผิวออกคล้ำเหลืองเล็กน้อย รูปร่างค่อนข้างผอม นอกจากเสื้อผ้าป่านสีเทาแล้ว บนศีรษะยังโพกผ้าโปร่งผืนหนึ่ง

ทว่าสิ่งที่ทำให้ซูฝานประหลาดใจคือสายตาของนาง

แม้นางจะมีรอยยิ้มเต็มหน้าขณะพูดคุยกับเสี่ยวจี๋เสียง แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความกังวลและอาลัยอาวรณ์ ไม่มีประกายความปิติยินดีจากการได้พบกันอีกหลังพรากจากไปนานแม้แต่น้อย

ซูฝานเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง พบว่าหวงชุ่ยผิงไม่ได้เจ็บไข้ได้ป่วยอะไร ทั้งร่างกายก็ยังนับว่าแข็งแรงดี ไม่เหมือนคนที่จะเกิดเรื่อง