ตอนที่ 23 บางครั้งผู้ที่ผิดไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นคน!

ตอนที่ 23 บางครั้งผู้ที่ผิดไม่ใช่ปีศาจ แต่เป็นคน!

ซูฝานขมวดคิ้วจ้องมองเขาโดยไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว

ครูสอนหนังสือค่อย ๆ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา เขาเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก แววตาเคียดแค้นชิงชังไม่มีทีท่าว่าจะลดลงแม้แต่น้อย

“เจ้าควรจะไปถามสวรรค์บัดซบนี่สิ ว่าเหตุใดข้าถึงทุ่มเทสั่งสอนอบรมผู้คนโดยไม่เคยปริปากบ่น แต่กลับไม่ได้รับโอกาสบำเพ็ญเพียรแม้แต่นิดเดียว? ข้าทำผิดตรงไหนกันแน่?”

“เจ้ารู้ไหมว่าตอนที่เด็ก ๆ ในหมู่บ้านถูกผู้บำเพ็ญเพียรอย่างพวกเจ้าพาตัวไป ข้าอิจฉามากแค่ไหน? ข้าหวังเหลือเกินว่าพวกเจ้าจะหันกลับมามองข้าสักแวบ แล้วบอกว่าข้าเองก็บำเพ็ญเพียรได้เหมือนกัน”

เมื่อมองดูครูสอนหนังสือที่เริ่มคลุ้มคลั่ง ซูฝานก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

เรื่องแบบนี้เขาเคยพบเจอมาก่อน และเจอมาไม่น้อยเลยทีเดียว ในโลกปุถุชนมีคนอยากบำเพ็ญเซียนมากมาย ทว่าผู้ที่มีพรสวรรค์อย่างแท้จริงกลับมีอยู่น้อยนิดยิ่งนัก

หนทางแห่งการบำเพ็ญใช่ว่าใครก็ก้าวเดินได้ เพราะสำหรับผู้บำเพ็ญในยุคนี้ การฝึกตนก็คือการแก่งแย่งช่วงชิงกับสวรรค์

เรื่องประเภทโทษฟ้าดินเช่นนี้ ซูฝานเห็นจนชินชาและเบื่อหน่ายมานานแล้ว