เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
แม่ลู่ตลอดทางยิ่งคิดก็ยิ่งอึดอัดคับแค้นใจ สายตากวาดมองสิ่งปลูกสร้างนอกตัวรถ ชะงักไปชั่วพริบตา
พอเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขับรถเลี้ยวเข้าเขตบ้านพัก อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นมาในชั่วพริบตา
ดูท่าพ่อลู่คงจะยกโทษให้เธอแล้ว
รถเพิ่งจะจอดสนิท
แม่ลู่ก็รีบร้อนลงจากรถอย่างทนรอไม่ไหว ยื่นมือผลักประตูรั้วลานบ้าน เดินเข้าไปในห้องรับแขกด้วยความดีใจ และเห็นพ่อลู่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา
เธอเดินตรงเข้าไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ตะโกนไปทางห้องครัว “พี่เหอ ต้มบะหมี่ไข่ให้ฉันสักชาม”
ป้าเหอได้ยินดังนั้นจึงรีบขานรับ “ได้ค่ะ คุณนาย”
แม่ลู่เห็นจานผลไม้บนโต๊ะรับแขกว่างเปล่า แววตาฉายประกายความไม่พอใจ ทำไมที่บ้านถึงไม่วางขนมกินเล่นไว้เลย
ปากก็บ่นไม่หยุดหย่อน “เฮ้อ ตาแก่ลู่ คุณไม่รู้หรอกว่าอาหารบนรถไฟมันห่วยแตกจะตายชัก”