กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
บนทางกลับ
กู้อี๋หานเหลือบมองเด็กน้อยที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมอก
มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของลู่หวยหลิน แล้วถอนหายใจออกมา
ปากแม่ลู่พูดจาแข็งกร้าวขนาดนั้น เดินฟึดฟัดออกจากเรือนรับรอง เธอคิดว่าไม่ต้องไปส่งแม่ลู่เสียอีก
ที่ไหนได้ ผ่านไปไม่นานอีกฝ่ายก็กลับมา
ชี้นิ้วมือใส่หน้าลู่หวยหลินแล้วพูดอย่างชอบธรรมว่า “ตาบอดหรือไง ยังไม่รีบพาพวกเราไปส่งที่สถานีรถไฟอีก”
ตลอดทาง ทุกคนในรถต่างไม่มีใครพูดจากัน จนกระทั่งถึงสถานีรถไฟ
ก่อนลงจากรถ แม่ลู่ข่มขู่ใส่ลู่หวยหลินว่า “ต่อไปนี้ก็ถือว่าไม่มีลูกชายอย่างแก”
ลู่หวยหลินมองสีหน้าของภรรยาที่เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่หยุดไว้ แล้วแกล้งหยอกว่า “ภรรยา โดนใบหน้าอันหล่อเหลาของสามีเธอทำให้หลงจนมึนหัวหรือเปล่า”