ตอนที่ 144 เหมี่ยวเหมี่ยว

เช้าวันรุ่งขึ้น

กู้อี๋หานลืมตาขึ้นมองห้องนอนที่ไม่คุ้นตา มีชั่วพริบตาหนึ่งที่เธอเหม่อลอยไป

ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้สติกลับมา ว่านี่อยู่ที่เมืองหลวงแล้ว

เธอยกมือขึ้นขยี้ตา ยันตัวลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองรอบห้องนอน ไม่เห็นเงาร่างของลู่หวยหลิน จึงเลิกผ้าห่มลุกจากเตียง

ขณะที่กู้อี๋หานลงบันไดมา ยังไม่ทันถึงห้องรับแขก ก็ได้ยินเสียงหัวเราะร่าเริงอย่างเบิกบานใจของแม่ลู่

“ย่า เหมี่ยวเหมี่ยวพูดจริง ๆ กับย่านะ ย่าห้ามหัวเราะหนู”

เสียงอ้อแอ้ไร้เดียงสาของเด็กสาวแว่วเข้าหูกู้อี๋หาน

เสียงอ่อนโยนของแม่ลู่ดังขึ้น “หลานสาวฉันเก่งที่สุดอยู่แล้ว”

“สืบทอดยีนของตระกูลลู่พวกเรามา ตัวแค่นี้ก็ซัดไอ้หนุ่มอ้วนฟางจี้เย่จนหมอบได้แล้ว”