ตอนที่ 145 ย้ายออกไป

ผ่านไปครู่ใหญ่

พี่ใหญ่ลู่ถึงค่อยเดินลงบันไดมาอย่างเอื่อยเฉื่อย มองดูทุกคนที่นั่งกันเงียบ ๆ อยู่ในห้องรับแขก

เขาเดินตรงไปนั่งลงข้างแม่ลู่ แล้วปรายสายตาคมกริบมองไปยังกู้อี๋หาน

แม่ลู่เพิ่งจะอ้าปากพูด ก็ถูกพ่อลู่กุมมือไว้แน่นและส่ายหน้าเบา ๆ ส่งสัญญาณให้เธอไม่ต้องพูดอะไร

พวกเด็ก ๆ โตกันหมดแล้ว แต่ละคนต่างมีความคิดเป็นของตัวเอง เป็นไปไม่ได้ที่จะใช้ชีวิตตามความคิดของพ่อแม่

พอกู้อี๋หานเหลือบตาขึ้นเห็นสายตาที่พี่ใหญ่ลู่มองตนเองก็ชะงักไป

คนคนนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่า เธอไม่ได้ล่วงเกินอีกฝ่ายสักหน่อย มีสิทธิ์อะไรกันมามองตัวเองแบบนี้

กู้อี๋หานโมโหจนลุกพรวดขึ้นยืน ถามเสียงเย็น “พี่ใหญ่ หมายความว่าอะไรกัน”

แววตาของพี่ใหญ่ลู่แฝงความโกรธ “ทำไมล่ะ ก็ส่งฟางอี๋กลับบ้านเดิมฝ่ายหญิงตามความต้องการของน้องสะใภ้แล้วนี่”