ตอนที่ 137 ถึงบ้าน

รถไฟสถานีรถไฟเมืองหลวง

ในที่สุดก็ลงจากรถไฟเสียที รถไฟหนึ่งวันหนึ่งคืนทำเอากู้อี๋หานนั่งจนหมดเรี่ยวหมดแรง

ลู่หวยหลินมือหนึ่งถือสัมภาระ อีกมือหนึ่งจูงเมียที่เซื่องซึมไร้ชีวิตชีวามายืนรออยู่ที่ทางออกสถานี

พอลมหนาวพัดวูบมา แม้แต่ตัวเขาเองยังอดสั่นสะท้านไม่ได้

ด้วยความกลัวว่ากู้อี๋หานจะหนาว ลู่หวยหลินจึงเปิดสัมภาระอย่างคล่องแคล่ว

หยิบเสื้อคลุมทหารสำหรับผู้หญิงออกมาคลุมลงบนร่างของกู้อี๋หาน แล้วเอ่ยปากถาม “เมีย หนาวหรือเปล่า”

กู้อี๋หานลูบเสื้อคลุมทหาร มองลู่หวยหลินด้วยความสงสัย “ไม่หนาว เสื้อคลุมทหารผู้หญิงตัวนี้นายไปแลกมาเหรอ”

ลู่หวยหลินพยักหน้าส่งเสียงอืมคำหนึ่ง

“เมีย ถ้าหนาวเธอบอกฉันนะ ยังต้องรออีกสักพักกว่าพี่ใหญ่จะมารับพวกเราได้”