ตอนที่ 122 ตั้งครรภ์

เวลาผ่านไปชั่วพริบตาก็มาถึงเดือนพฤศจิกายน

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างลงบนใบหน้าของกู้อี๋หาน เธอพลิกตัวไปอีกทาง

ลืมตาพลางคิดว่า วันนี้วันอาทิตย์ไม่ต้องไปทำงาน ยิ่งไม่อยากลุกจากเตียงเข้าไปใหญ่

หลังจากลู่หวยหลินเดินเข้ามา เห็นกู้อี๋หานตื่นแล้ว เขาก็ยิ้มแล้วก้าวเข้ามาดึงเธอออกจากผ้าห่ม

กู้อี๋หานทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดราวกับคนไม่มีกระดูก ให้ลู่หวยหลินเป็นคนรับไว้

เธอพูดอย่างหมดเรี่ยวแรงว่า “ง่วงมากเลย ทั้งตัวไม่มีแรงสักนิด”

ลู่หวยหลินหัวเราะเบา ๆ สองมือโอบกอดรอบเอวของกู้อี๋หาน สัมผัสได้ถึงร่างนุ่มนิ่มบอบบางในอ้อมแขน จึงก้มลงจูบที่คิ้วและตาของเธอ

“ฉันต้มน้ำร้อนไว้ให้เธอแล้ว”