กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 10 เตือนด้วยไอสังหาร! ทาสเฒ่าอย่างเจ้าก็กล้าแตะคนของข้ารึ?
“ผู้ใดแตะต้องชีวิตของข้า ข้า ผู้นั้นต้องตาย!”
น้ำเสียงของกู้ฉางยวนมิได้ดัง ทว่ากลับประดุจดาบที่ชุบน้ำแข็งแทงทะลุเข้าไปในขั้วหัวใจของหมัวมัวหรงอย่างเหี้ยมเกรียม ทำให้โลหิตทั่วทั้งร่างของนางคล้ายจะแข็งตัวในชั่วพริบตา!
นางมองบุรุษเบื้องหน้าที่แววตาสงบนิ่งจนน่ากลัวผู้นี้ ไอสังหารที่เป็นรูปธรรมซึ่งพาออกมาจากกองซากศพและทะเลโลหิตนั้น ทำให้นางขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ เสียงดัง “ตุบ” ทรุดคุกเข่าลงบนพื้นโดยตรง!
“ท่าน……ท่านโหว……”
ริมฝีปากของหมัวมัวหรงสั่นระริก ไม่อาจเอ่ยคำพูดที่สมบูรณ์ได้แม้แต่ประโยคเดียวอีกต่อไป
นางติดตามอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่ามาหลายสิบปี ในจวนกู้แห่งเมืองหลวงก็นับเป็นบุคคลที่พูดคำไหนคำนั้น เคยพบเห็นสถานการณ์เช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?
ติ้งเป่ยโหวเบื้องหน้านี้ ยังจะเป็นบุตรกตัญญูที่แม้จะเย็นชาทว่าเชื่อฟังท่านแม่ทุกคำพูดผู้นั้นอยู่ได้อย่างไร?
นี่ชัดเจนว่าเป็นสัตว์ร้ายที่ถูกสัมผัสเกล็ดย้อน และกำลังจะเลือกคนมากินเป็นอาหารตัวหนึ่งชัด ๆ!
“หวังหู่!”