กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 454
"จะขึ้นรถไหม!"
"นี่! ถามไม่ได้ยินหรือไง? จะขึ้นรถไหม!"
เมื่อได้ยินเสียงถาม อันเชี่ยนก็พลันได้สติกลับคืนมา ใบหน้าซีดเผือดหันไปมองคนขับรถประจำทางที่อยู่ภายในรถ ก่อนที่คนขับจะทันได้ถามซ้ำ ร่างของเธอก็โงนเงนไปมา แล้วอาเจียนออกมาเต็มพื้น
"ให้ตายสิ คนบ้า!"
คนขับมีสีหน้าบึ้งตึง มองเธอด้วยความรังเกียจ ก่อนจะปิดประตูรถแล้วขับออกไป
อันเชี่ยนทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งที่ป้ายรถเมล์ ใช้สองมือกุมศีรษะไว้แน่น ภายในหัวราวกับมีเข็มนับล้านเล่มทิ่มแทงไม่หยุด ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
เธอก้มหน้าซุกลงระหว่างฝ่ามือ พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แต่ทุกครั้งที่สูดหายใจกลับรู้สึกราวกับลำคอถูกบีบรัดจนเจ็บปวด
เป็นเพราะเมื่อครู่เผชิญหน้ากับมันโดยตรงหรือ?