เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 453
"อันเชี่ยน"
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
จู่ ๆ อันอวี้ฉิงก็ส่งเสียงเรียกมาจากในครัว "อันเชี่ยน เธอกลับมาแล้วใช่ไหม? ช่วยออกไปซื้อเนื้อข้างนอกให้หน่อย อย่าลืมให้เขาบดเป็นเนื้อสับด้วยนะ"
อันเชี่ยนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เธอมองนาฬิกาบนผนัง พบว่าตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว เธอนอนหลับไปนานขนาดนั้นเชียวหรือ? การหลับครั้งนี้ราวกับตัดขาดช่วงเวลาหนึ่งไป ทำให้เธอรู้สึกเหมือนสูญเสียความทรงจำไปชั่วขณะ
อีกอย่าง นี่ก็สามทุ่มแล้ว แต่อันอวี้ฉิงกลับยังทำอาหารอยู่ ไม่รู้ว่าวันนี้จะทำมื้อใหญ่ขนาดไหนกัน
"อันเชี่ยน? อันเชี่ยน? ได้ยินหรือเปล่า รีบออกไปซื้อเร็ว!"
เสียงของอันอวี้ฉิงดังมาจากในครัวอีกครั้ง เร่งให้อันเชี่ยนรีบออกไปข้างนอก
อันเชี่ยนขานรับเบา ๆ ฝืนความง่วงแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง หลังจากนอนหลับไปหนึ่งตื่น ความเหนื่อยล้ากลับไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามยังหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม